پنجشنبه 22 دی 1390

قوی ترین زن جهان هم که باشی

وقتهایی هست که دستی باید لمست کند

تنی باید تنت راداغ کند

ولبی باید طعم لبت را بچشد..

مسافرترین زن جهان هم که باشی ....

خطی میخواهندکه بنویسدبرایش...

زود برگردطاقت دوریت ات را ندارم

زن که باشی درباره ات قضاوت میکنند...

درباره ی لبخندت که بی ریا نثار هر احمقی کردی

درباره ی زیباییت که دست خودت نبوده ونیست

درباره ی تارهای مویت که بی خیال از نگاه شک الوده ی احمق ها

از روسری بیرون ریخته اند..

درباره ی روحت...جسمت...درباره ی تو وزن بودنت

وعشقت قضاوت میکنند..

تونترس وزن بمان..احمق ها همیشه زیادند..

نترس از تهمت دیوانه های شهرکه اگه بترسی

رفته رفته زن مرد نما میشوی..

این روزها دلم اصرار داردفریاد بزند

اما من جلوی دهانش را میگیرم..

وقتی میدانم کسی تمایل به شنیدن صدایش ندارد

این روزها من خدای سکوت شده ام

خفقان گرفته ام..

تا آرامش اهالی دنیاخط خطی نشود...

• نظرات() 

پنجشنبه 22 دی 1390

و در این بن‌بست کج و پیچ سرما

قدری نزدیکتر بیا!!!!

عزیزم بیداری؟؟

من از این آیه های آخر می ترسم

از این کابوسهای تکراری

از برفهای تابستانی و روشنفکرهای قلابی

بو کن !

       این سخنرانی بوی باروت می دهد و

                                        من را به یاد دفتر نقاشی کودکیم می اندازد    

آنجا که پر بود از جنازه و گلوله

                                   انگار صدای ضجه می آید این بار در دستگاه شور

در سال هزار و سیصد و حماقت

در تحریم حقیقت

سکوت تجویز می کنیم

و چه خوب نقاب رضایت بر صورتمان نشسته

چه خوب شد مادر بزرگ مرد و

                        پرپر شدن شمعدانیهایش را با بمب اتم ندید

رفت و ندید که بدتر از ترکمنچای هم هست

راستش را بخواهی

من از لحظه های بعدی این شعر می ترسم

آنجا که نشود حتی تو را دید

                         قدری نزدیکتر بیا در فاصله کانونی !...

اندکی کنار من بنشین

                        گاه دلم برای تمام چیزهایی که داری

                                                     تنگ می شود

حالا خوب نگاه کن، این مداد رنگی یازده رنگ است

بیا سبزمان را برداریم و به جایی برویم

آنجا که رنگین کمان جرم نیست

همانجا که موسیقی من

                          با آکورد گلوله ادغام نمی شود

آنجا که به جای اورانیوم افکارشان غنی ست و

                   کسی از ترس پلیس به دزدها پناه نمی برد

بیا به جایی برویم که بهای یک لبخند تو

پانزده ساعت کار من نباشد

  جایی که به ندای مردمش گوش می دهند و

                                رنگ نگاه تو امنیت کسی را به خطر نیاندازد

آنقدر دور شویم که خدا هم عضو هیچ حزبی نباشد

گرسنگان رای شان را نفروشند و ابرها سیاسی نبارند

 این ابرها؛

             ابرها

             کاش باران می بارید

پنجره را باز کن

اندکی کنار من بنشین

                         گاه دلم برای تمامی چیزهایی که ندارم

                                                                    تنگ می شود.

• نظرات() 

شنبه 17 دی 1390

راستش نمیخواستم زیاد این موضوعاتو تو وب پیش بکشم اما اامروز یک اتفاقی افتاد که خب از قبلشم یکم دلم گرفته بود قشنگ با این اتفاق اومدم تو اتاقم یک دل سیر گریه کردم!

• نظرات() 

جمعه 16 دی 1390

دیگه خستم

• نظرات() 

شنبه 10 دی 1390

خب دوتاشو دادیم رفت

• نظرات() 

چهارشنبه 7 دی 1390

میخوام لج کنم

• نظرات() 

دوشنبه 5 دی 1390

• نظرات() 

یکشنبه 4 دی 1390

این شعر لطف حق از پروین اعتصامی است

• نظرات() 

شنبه 3 دی 1390

سلااااامممممممممممممم

• نظرات() 

جمعه 2 دی 1390

راستش اینو نوشتم ولی خودم باهاش موافق نیستم.از نظر من زندگی اجبارست. ولی اینجا گفته زندگی اجبار نیست!من برعکسشو میگم یعنی:"شاید آنروز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی باید کرد دلش از هر غمی آزاد بود"(جونم قافیهخاک تو سرم با این حس شاعریم)خلاصه که من اصلا با این موافق نیستم فقط چون خوشگل بود نوشتم.

شما چطور؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

شاید آن روز که سهراب نوشت زندگی اجباریست

دلش از غصه حزین بود و غمین

حال من می گو یم

زندگی یک در و دروازه و دیوار که نیست

که نشد بال زد و پرواز کرد

زندگی اجبار نیست

      

زندگی بال و پری دارد و مهربان تر از مهتاب است

تو عبور خواهی کرد

از همان پنجره ها

با همان بال و پر پروانه

به همان زیبایی

به همان آسانی

زندگی صندوقچه ی اسرار پرستو ها نیست

         

زندگی آسان است

بی نهایت باید شد تا آن را یافت

          

زندگی ساده تر از امواج است

پس بیا تا بپریم

و تا شبنم آرامش صبح

تا صدای پر مرغان اقاقی بال و پر باز کنیم

تا توانیم که ازاول آغاز کنیم و تا نهایت برویم

• نظرات() 

چهارشنبه 30 آذر 1390

خب اینو براتون تعریف کنم که من حالم از حسین تهی بهم میخورد. دلم میخواست یکروز ببینم و بزنمش . چند وقت پیش وقتی مصاحبه اش را دیدم و اون ایمیلش را گفت ، محض احتیاط یادداشت کردم. گفتم یکروزی به درد میخوره . چند وقتی بود که دوباره رفته بودمتوخط هیچکس . آخه از نظر من هیچکس سومین که نه بلکه بهترین رپر جهانه . من کلا عاشق رپ هستم . آقا چندروز پیش رفتم یاهو گفتم بذار به تهی ایمیل بدم شاید جوابمو داد و از این طریق من هیچکسو گیر آوردم. با نا امیدی کامل بهش ایمیل دادم. تا دیشبل که داشتم به داداشم میگفتم نمیدونم چرا این چندشه جوابمو نمیده همونجا هم در حال آن شدنتو یاهو بودم.آقا هم آن شدم دیدم نوشته tohi fans . اصلا منوبگیر مثله فشفشه سه متر پریدم هوا. دلم میخواست جیغ بزنم. واقعا فکر نمیکردم جوابمو بده . کاش اون آدرس اینجا را داشت و میومد و میدید با جوابی که بهم داده تا چه حد خوشحال شدم. اصلا اشکام داشت میریخت. البته نمیدونم همه  ی ایمیل هام را خونده یا فقط همونیو که آخر فرستاده بودم. امیدوارم همه را خونده باشه  البته . خلاصه اینکه ز وقتی جوابمو داده عاشقش شدم. قبلا هم دوسش داشتم چون به نظر من یک آدم کاملا خاکی و دوست داشتنیه . اما واقعا به این نتیجه رسیدم که به ابن میگن آدم. خیلی مهربونه. یعنی خیلیئ با مرامه . هرکی دیگه بود کلی پشت پشم نازک میکرد اما اون جوابمو داد و با لحنی کاملا دوستانه هرچند که خب پیزی بود که به همه ی فناش میگه ولی همونا آن چنان دوستانه نوشتهبود که کلی حال کردم. از همینجا دستتو میبوسم تهی و میگم واقعا که خیلی باحالی .

• نظرات() 

چهارشنبه 30 آذر 1390

من این مطلب را گذاشتم چون بارها به این فکر افتادم که خودم را به جای پسرها جا بزنم و بیرون بروم. خیلی از اینکه مجبورم روسریو مانتو بپوشم عذاب میکشم . کلا از حجاب بدم میاد . عاشق سبک هیپ هاپم و دلم میخواد هیپ هاپ بپوشم اما چون دخترم نمیشه.بارها و بارها میخواستم با لباس پسرونه برم بیرون کلی هم نقشه کشیدم واسه اینکاراما بازم مامانم اجازه نداده. من مشکل خاصی مثله این دختری که اتفاقا هم سن من هم هست و اینجا در موردش گفتمندارم . همونطور که گفتم مشکلم کمبود آزادی برای دختر هاست . اما با خواندن این مطلب کاملا صرف نظر کردم .ترجیح میدم دخترونه بپوشم.

 

اینم از این داستان :

ساعتم ساعت ۱۰ صبح را نشان می داد که اتوبوس وارد شهر مشهد شد و دقایقی بعد در پایانه مسافربری توقف کرد. پس از چند ساعت سفر با اتوبوس احساس خستگی عجیبی می کردم و پشت سر هم خمیازه می کشیدم. من یک تاکسی دربست کرایه کردم و نشانی خانه عمویم را به راننده دادم تا مرا به شهرک طالقانی مشهد برساند. می خواستم مشکلاتم را با عمویم درمیان بگذارم و از او کمک بخواهم. اما افسوس که با درهای بسته در مسیر زندگی روبه رو شدم. «ساحل» که ۱۵ سال سن دارد در دایره اجتماعی کلانتری جهاد مشهد افزود: حدود نیم ساعت طول کشید تا از خیابان های شلوغ شهر عبور کنیم و بالاخره راننده تاکسی جلوی خانه عمویم توقف کرد. کرایه را پرداختم و از تاکسی پیاده شدم. ولی وقتی با دلهره و اضطراب زنگ در خانه را به صدا درآوردم خانمی میان سال در را باز کرد و گفت: آقای… چند ماه قبل این خانه را فروخته و نشانی جدیدی از او ندارد. با شنیدن این حرف مثل مجسمه در جای خودم خشک شدم و بدون خداحافظی به راه افتادم. پس از یک پیاده روی طولانی نقشه ای به سرم زد و تصمیم گرفتم در مشهد بمانم و دنبال عمویم بگردم. از فروشگاهی پیراهن و شلوار مردانه و از مغازه ای دیگر هم کفش مردانه خریدم و سپس یک ماشین کرایه کردم و از راننده خواستم مرا به نزدیک ترین پارک برساند.

تیپ پسرانه زدم
ساحل آهی کشید و افزود: پس از چند دقیقه در مقابل پارک کوهسنگی از تاکسی پیاده شدم. برای عملی کردن نقشه ای که در سر داشتم بلافاصله به سرویس بهداشتی پارک رفتم. نمی توانم بگویم که آن موقع چه حالی داشتم چون واقعا به سیم آخر زده بودم و به هیچ چیز جز فرار از خانه و آزادی از جهنمی که از آن رها شده بودم فکر نمی کردم. من اول موهایم را تا جایی که می توانستم با قیچی کوتاه کردم و لباس ها و کفش مردانه پوشیدم و تیپ پسرانه زدم. مانتو و شلوار خودم را نیز داخل سطل آشغال انداختم و در حالی که کلاه آفتابگیر روی سرم گذاشته بودم به راه افتادم. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که مورد توجه ۲ جوان شرور قرار گرفتم. آن ها با تردید به من نزدیک شدند و خیلی زود فهمیدند که مرد نیستم. برای همین هم با توسل به زور و تهدید قصد داشتند مرا سوار خودرو پراید خود کنند. در آن لحظه با ترس و وحشت پا به فرار گذاشتم. اما در یکی از خیابان های نزدیک پارک با خودروی سواری که پیرمردی راننده آن بود تصادف کردم. بیچاره راننده پیکان و همسرش با عجله پیاده شدند. ولی آن ها هم در همان نگاه اول فهمیدند که من تیپ پسرانه زده ام. این پیرمرد و پیرزن مهربان پس از آن که متوجه شدند آسیبی ندیده ام خیال شان راحت شد و چند دقیقه ای پای درد دل هایم نشستند. آن ها با نگرانی مرا به خانه خود بردند. با دیدن پیرزن یاد مادر خدابیامرزم می افتادم و نمی دانم چرا در کنار او و شوهرش احساس امنیت می کردم. آن ها که از شنیدن داستان زندگی ام خیلی متاثر شده بودند قول دادند تا جایی که ممکن است کمکم کنند. من آن شب یک شام درست و حسابی خوردم و حتی پس از پوشیدن لباس های دختر این خانواده که دانشجو است و در شهر دیگری درس می خواند همراه پیرمرد و پیرزن بیرون رفتیم. دیدن خیابان های قشنگ مشهد با حال وهوای خاصی که دارد باعث شد تا برای چند ساعت مشکلات زندگی ام را فراموش کنم. آخر شب بود که پیرزن به خانه ما زنگ زد و به پدرم گفت اصلا نگران دخترتان نباشید او در مشهد میهمان ماست، متاسفانه پدرم که خیلی عصبی و ناراحت بود تهمت های بسیار زشتی به پیرزن نسبت داد و حتی تهدید کرد که از دست او و شوهرش به خاطر آدم ربایی و فراری دادن من از خانه شکایت خواهد کرد.

دوباره فرار کردم
با این برخورد پدرم خیلی شرمنده شدم، ولی پیرمرد و پیرزن به رویم نیاوردند. آن ها دلداری ام می دادند که نگران نباشم و می گفتند پدرت حق دارد با نگرانی که برایش به وجود آمده این قدر ناراحت و عصبی باشد. تو برو استراحت کن تا فردا صبح از طریق قانون وارد عمل شویم و از پلیس کمک بگیریم. شنیدن این حرف دلم را لرزاند ولی در ظاهر گفته های آن ها را تایید کردم. من برای استراحت به داخل اتاقی رفتم و خوابیدم. صبح زود بود که با روشن شدن هوا از خواب پریدم. با عجله از داخل کیف پیرزن مقداری پول و گوشی تلفن همراهش را برداشتم و با پوشیدن همان لباس های پسرانه دوباره فراری شدم. چون جایی را بلد نبودم یک ماشین کرایه کردم و به پارک کوهسنگی رفتم. ساعت ۶ صبح بود که در حال پرسه زنی در پارک توسط پلیس به عنوان مظنون دستگیر شدم. افسر پلیس نیز در همان نگاه اول فهمید که تیپ پسرانه زده ام و به این ترتیب بود که به کلانتری انتقال یافتم. من در این شرایط راهی جز بیان حقیقت در پیش رو نداشتم برای همین هم با بیان داستان تلخ زندگی ام به سرقت پول و گوشی تلفن همراه از خانه پیرزن نیز اعتراف کردم. در این لحظه قطرات اشک در چشمان ساحل موج زدند و او با صدایی بغض گرفته به کارشناس اجتماعی کلانتری ۳۵ مشهد گفت: خودم را به شکل مردها درآوردم تا بلکه راه نجاتی برای رهایی از مشکلات زندگی ام پیدا کنم. قبلا هم گفتم دنبال عمویم می گشتم. راستش را بخواهید از زمانی که داخل اتوبوس نشستم و به سمت مشهد حرکت کردم فهمیدم کار خطرناک و اشتباه بزرگی مرتکب شده ام، اما هر چه با خودم سبک و سنگین کردم دیدم راه بازگشتی ندارم.

پدرم می خواست مرا بفروشد
ساحل در بیان داستان غم بار زندگی اش گفت: ۱۵ ساله هستم و تجربه یک شکست تلخ در زندگی دارم. راستش را بخواهید پدرم به مواد مخدر اعتیاد دارد و ۲ دامادمان نیز معتاد هستند. آن ها از راه دزدی خرج زندگی خود را در می آورند. طفلک مادرم آن قدر حرص و جوش خورد که دچار بیماری شد و ۳ سال قبل عمرش را به شما داد. ساحل اشک هایش را پاک کرد و افزود: ۹ ماه قبل پدرم با توسل به زور و تهدید مجبورم کرد با مردی ۵۰ ساله ازدواج کنم. ۳ ماه از ازدواجم نگذشته بود که او طبق نقشه ای که در سر داشت وادارم کرد تا با یک سری ادعای کذب مبنی بر این که شوهرم قصد دارد مرا به فساد اخلاقی و اعتیاد بکشاند تقاضای طلاق بدهم. با توجه به ادله دروغینی که پدرم برای اثبات این ادعا درست کرده بود طلاق گرفتم و او نیز مهریه ام را برای خودش نقد کرد. این پول مفت زیر زبان پدرم مزه داد و او دوباره تصمیم شوم دیگری برایم گرفت. اما این بار پدرم می خواست مرا به فردی عیاش بفروشد که از خانه فرار کردم و خودم را با هر بدبختی که بود به مشهد رساندم تا از عمویم کمک بگیرم. عمویم چند سالی است که به خاطر اعتیاد پدرم و اشتباهات مکرر او هیچ ارتباطی با ما ندارد.

پیرزن ساحل را بخشید
در حالی که کارشناس اجتماعی کلانتری ۳۵ مشهد با ساحل گفت و گو می کرد تلفن همراه سرقتی زنگ خورد. پیرزن که از پشت گوشی با نگرانی صحبت می کرد وقتی فهمید که ساحل در کلانتری است گفت: خودم گوشی را به او داده ام و زنگ زده بودم حالش را بپرسم. ساحل با شنیدن این حرف به گریه افتاد و از پیرزن خواست هرچه سریع تر به کلانتری بیاید. این زن به همراه شوهرش دقایقی بعد به کلانتری مراجعه کردند و به ساحل اطمینان دادند که به او کمک خواهند کرد. به دستور رئیس کلانتری جهاد مشهد و با پی گیری افسران گشتی این کلانتری موضوع به پدر ساحل اعلام و پس از انجام تحقیقات گسترده، عموی او نیز مورد شناسایی قرار گرفت و به کلانتری دعوت شد. این در حالی است که پس از انجام اقدامات قانونی لازم، ساحل تحت حمایت عموی خود که فردی تحصیلکرده است، قرار گرفت و پیرزن و پیرمرد نیز هم چنان قول دادند که در صورت نیاز به او کمک خواهند کرد.

• نظرات() 

سه شنبه 29 آذر 1390

راستی یک چیزه دیگه

• نظرات() 

سه شنبه 29 آذر 1390

باز آئینه خورشید از آن اوج بلند
راست برسنگ غروب آمد و آهسته شكست
شب رسید از ره و آن آینه خرد شده
شد پراكنده و در دامن افلاك نشست

تشنه‌ام امشب, اگر باز خیال لب تو
خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد
كاش از عمر شبی تا بسحر چون مهتاب
شبنم زلف ترا نوشم و خوابم نبرد

روح من در گرو زمزمه‌ای شیرینست
من دگر نیستم, ای خواب برو, حلقه مزن
این سكوتی كه تو را می‌طلبد نیست عمیق
وه كه غافل شده‌ای از دل غوغائی من

می‌رسد نغمه‌ای از دور بگوشم, ای خواب
مكن, این نغمه جادو را خاموش مكن:
«زلف, چون دوش, رها تا بسر دوش مكن
ای مه امروز پریشانترم از دوش مكن»

در هیاهوی شب غمزده با اختركان
سیل از راه دراز آمده را همهمه‌ایست
برو ای خواب, برو عیش مرا تیره مكن
خاطرم دستخوش زیر و بم زمزمه‌ایست

• نظرات() 

سه شنبه 29 آذر 1390

 در من انگار کسی در پی انکار من است 

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است 

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش 

می شود یک شبه پی برد به دل دادگیش 

 

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست 

راستی آن شبح هر شبه تصویر تو نیست
 

اگر آن حادثه هر شبه تصویر تو نیست
 

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست
 

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش 
 

عاشقی جرم قشنگی است بر انکار مکوش

• نظرات()